HİKAYE

Sen Mohsen'sin. İranlı bir baba. Bir doğa keşifçisi. 9 yaşındaki kızını dünyadan fazla seven bir adam. Bir gece, eşiyle kavgadan sonra kafasını dinlemek için arabayla yola çıkar. Çölde boş bir otoyolda benzin biter. Tek başına bir benzin istasyonunda durur. Depoyu doldururken telefon çalar. Öbür uçtaki ses tanıdık. Çok tanıdık. Yıllar önce eşini kendisi için terk eden adam — karanlık bir geçmişi olan, bir zamanlar başkasıydı. Sadece "Defterli Adam" veya "Defter Sahibi" olarak bilinen. O sırları elinde tutuyor. "Eğer iyi bir baba isen," der ses, "kızını kurtar gel." Mohsen aceleyle arabasına koşar, kızını bulmak için. Ama arabasına ulaşmadan önce biri arkadan vurur. Karanlık onu kaplar. Terk edilmiş bir hastanede uyanır. Işıklar titrer. Koridorlar nefes alır. Ve bu çürümüş yerin bir yerinde, kızı onu bekliyor. Rehber izliyor. Rehber yönlendiriyor. Ama Rehber baştan beri yanlıştı.

O notlar, işaretler, radyo sesleriyle konuşur. Yolu boya, ışık, güvenin iri pırıltılarıyla işaretler. Takip edersin çünkü diğer seçenek bilinmez. Ve bilinmez, onların olduğu yerdir. Ama bu Rehber — Defterli Adam, Defter Sahibi — Mohsen onun ne kadar alçak biri olduğunu biliyor. Hastane, avlu, çevre ortam her yerine sayfalar saçmış — dua yazma sayfaları (dua-nevisi), kara boyayıp yazılmış aile isimleri (İran geleneği). Bu sayfalar anahtar. Motivasyonu? Kendi buruk eğlencesi. Zaten olmuş bir geçmişe yönelik buruk bir intikam.

Mohsen asla bitmeyen bir döngüye hapsolmuş — çünkü o darbeden beri dünya karanlık. (Bu gerçek mi değil mi belli değil.) Rehber baştan beri yanlıştı. Her talimat bir yalan. Her işaretçi bir tuzak potansiyeli. Dua sayfaları kızının kurtuluşunun anahtarı — acı kökleşmeden önce bulabilirse.

Ne kadar takip edersin durmadan önce? Rehber kendisi uyardığı yere götürürse ne olur? Yol asla senin değildi. Ama onu bırakmayı seçmek... belki de senin olan tek şeydir. Mohsen kızı için her şeyi vermeli. Aksi takdirde asla istemediği bir acı kökleşecek... Bu yol sadece yanlış bir rehber...